Zwangerschap | Hoe wij het eerste trimester zijn doorgekomen

Daar stond ik dan weer… met een positieve test in mijn handen. Als je al een aantal miskramen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap achter de rug hebt, is de magie van de positieve test er eigenlijk wel af. Eerst denk je ‘Yes!’, maar die Yes wordt al snel opgevolgd door een ‘hoe lang zal het deze keer duren..’. En zo begint het eerste trimester.

Eerste trimester

Zit het vruchtje op de juiste plek?

De bewuste test deed ik toen ik nog maar net 4 weken zwanger was. Ik dacht al dat het ‘raak’ was, want ik voelde me ‘anders’. Dit is meestal het teken dat ik zwanger ben, of niet – want ook hiermee heeft mijn lichaam mij wel eens voor de gek gehouden.

Aangezien ik nog maar één eileider heb (na een eerdere buitenbaarmoederlijke zwangerschap), moet ik mij vroeg melden bij de gynaecoloog. Dit is om te checken of het vruchtje deze keer wel op de juiste plek zit. Deze eerste afspraak bij de gynaecoloog was met ongeveer 5 à 6 weken. We waren er eigenlijk niet zo bang voor dat het vruchtje verkeerd zou zitten (die kans is namelijk niet zo heel groot). Wel hoopten we vooral een teken van leven te zien. Een kloppend hartje in de vorm van een knipperlichtje, een sprankje hoop op een goed begin van de zwangerschap..

Al snel blijkt het vruchtje inderdaad op de juiste plek te zitten (wat natuurlijk heel fijn is), maar helaas is er verder nog weinig te zien. Geen knipperend lichtje op het scherm, waar ik zo op had gehoopt, maar afwachten wat het gaat doen.

Michiel stelt me gerust ‘Hier kwamen we voor hè. We weten nu dat het in ieder geval op de juiste plek zit. Dat is een goed begin!’ Daar heeft hij natuurlijk gelijk in, maar ik had zó graag met een stukje extra vertrouwen naar huis gegaan.

Extra echo’s in het eerste trimester

Wel geeft de gynaecoloog aan dat ik, gezien onze geschiedenis, voorlopig elke week terug mag komen. ‘We gaan het op de voet volgen door elke week een echo te maken. Zo heb je aan het eind van je zwangerschap een heel plakboek aan echofoto’s!’ Ze probeert de sfeer wat te verlichten en leeft erg met ons mee. Zo fijn!

Zo gezegd zo gedaan en de volgende week zat ik weer met knikkende knieën in de wachtkamer. Ik had nog geen bloedverlies gehad, wat natuurlijk een goed teken was. Maar wat als het vruchtje al afgestorven was en mijn lichaam dat nog niet door had? Het zegt allemaal niets.. Toen ik aan de beurt was en we gespannen naar het schermpje keken, zagen we het zó gewenste knipperlichtje! HET HARTJE KLOPT! Ik lag te huilen terwijl de gynaecoloog aangaf dat dit een heel goed begin was. Het was natuurlijk nog steeds heel erg pril en er kon nog van alles gebeuren, maar dit was heel goed.

Iedere week telde ik de dagen af om weer een kijkje te nemen bij ons ‘garnaaltje’. Ieder toiletbezoek kijk ik gespannen naar het toiletpapier ‘gelukkig.. geen bloed..’ en nog nooit heb ik zó vaak tegen mijn borsten geduwd om te voelen of ze nog pijnlijk waren. Een zwangerschap doet rare dingen met je, maar als het dan goed blijft gaan.. Jeetje, dan is het het allemaal zó waard! En dat deed het. Week na week kreeg ik te horen dat ons kindje goed groeide en klonk het hartje hart bonkend door de ruimte. Zó mooi!

Einde van het eerste trimester

De laatste echo die we hebben gehad was de groei-echo, ook wel de ’12-weken echo’ genoemd. In ons geval was dit de ’11-weken echo’ 😉 .

Ons kleine baby’tje werd goed doorgemeten en nagekeken en hij of zij was helemaal goedgekeurd – voor zover ze dat nu kunnen zien natuurlijk. De uitgerekende datum is op 6 mei 2020 gezet. Heel apart om opeens een ‘einddatum’ te hebben. Zelf had ik eigenlijk nog niet helemaal door durven rekenen en nu was daar ‘die datum’.

De gynaecoloog gaf aan dat de eerstvolgende afspraak met 16 weken zou zijn. WAT?! Ehm nee, dat zal toch zeker niet?! Ja, echt. Ik was de kwetsbare periode voorbij en moest nu vertrouwen hebben in mijn lichaam én in ons kleine kindje.

De extra wekelijkse controle is niet meer nodig, want ik ben als ieder ander. Als je zelf vooral spanningen kent tijdens je zwangerschap(pen), vergeet je dat er ook mensen zijn bij wie alles vanzelf gaat. Die zich geen zorgen maken dat het eigenlijk ook fout kan gaan en waarbij dit ook helemaal niet nodig is. Lijkt me heerlijk, maar voor mij lastig voor te stellen en ook een beetje onbegrijpelijk. Maar goed; loslaten.. Op een rare manier hebben alle afgelopen echo’s me toch een soort vertrouwen gegeven en ergens denk ik ‘ja, dit gaat goed komen!’.

Vol vertrouwen?

We besluiten er vol in te springen en vertrouwen te hebben. Het kan altijd mis gaan, maar je moet je zorgen toch een keer los(ser) gaan laten. Tussen de 11 en 12 weken vertellen we het aan Fiene(!), familie en vrienden en dat voelt ontzettend fijn maar ook zó eng!

Na een paar dagen voel ik een soort griepje opkomen. Mijn lijf doet zeer, ik heb ontzettende hoofdpijn en voel me beroerd. Al snel merk ik dat mijn tranen hoog zitten en zodra ik begin te huilen kan ik niet meer stoppen. En dat terwijl ik eigenlijk helemaal niet verdrietig ben!

De combinatie van de fijne zwangerschapshormonen en alles wat we de afgelopen tijd hebben meegemaakt komt er in één keer uit. Of nou ja.. in meerdere keren en dagen, want ik ben echt even helemaal niet mezelf en leef in een soort afwezige zombie-stand. Daarna voelde ik me beter, opgelucht. De spanning was eruit en nu was het een kwestie van vertrouwen.

Inmiddels zit ik in het tweede trimester. Ik ben nog wel flink vermoeid, maar voel me goed. Ik heb sowieso niets te klagen, want kom op – er zit gewoon een baby in mijn buik!

Hoe heb jij het eerste trimester ervaren?
Reacties lees ik graag.

Lees mee MetMirjam

Volg je mij al op Facebook,Instagram, Twitter en Pinterest?

One thought on “Zwangerschap | Hoe wij het eerste trimester zijn doorgekomen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.