Vallen met je dreumes.. toen lagen we op de grond

Ik schrijf vandaag over het gevoel van angst dat je kind iets overkomt, door te vallen met je dreumes. Een gevoel dat als een een trein door je heen dendert en je vervolgens helemaal in de war kan achterlaten…

 

Denderende trein
Het klinkt misschien overdreven, maar dat gevoel had ik van de week met Fiene.

Afgelopen vrijdag waren we samen op de fiets naar oma, mijn moeder. Hartstikke gezellig, want Fiene ziet heel veel en wil ook alles aan mij benoemen en aanwijzen. Ze zit nog voorop in het stoeltje, dus we zitten dan heerlijk te kletsen.

Eenmaal bij mijn moeder aangekomen, blijven we bij het voorraam staan om even te zwaaien, voordat we achterom lopen. Na het zwaaien wil ik afstappen en naast de fiets achterom lopen, maar mijn voet blijft haken en we vallen om met fiets (mét mijn dreumes Fiene dus, want die zit nog netjes voorop in het zitje) – gewoon BAM, heel stom, zo voor de deur.

Ik sloeg mijn arm om Fiene heen en kon zo haar hoofdje beschermen en gelukkig was ze ook echt alleen maar een beetje geschrokken en hoefde ze niet eens te huilen. Ik ben onder de fiets vandaan gekropen en heb hem weer rechtop gezet en zo konden we gewoon weer door en was er eigenlijk niks aan de hand.

Maar nu komt het: ik was totaal en compleet overstuur.. in mijn hoofd had ik haar kleine dreumes hoofdje al helemaal bebloed op de straat zien liggen, haar heel hard horen huilen van de pijn en ga zo maar door. Het was maar een split-second, maar toch.. ik had het wél even gedacht… Ik voelde me zó schuldig en was zó onder de indruk van wat er had kunnen gebeuren door het vallen, dat ik echt even een beetje in de war was.

Voordat ik moeder was, had ik me dit nooit kunnen voorstellen. Als iemand anders mij dit had verteld had ik er waarschijnlijk om moeten lachen ‘sjongejonge.. doe niet zo overdreven’ – dat denk ik nu overigens ook.. maar ja, op dat moment kon ik dat gevoel, de angst én de tranen echt niet tegenhouden!

Ik ben niet van het overdreven beschermende type. Ik ben bijvoorbeeld niet iemand die als een malle aan komt rennen als Fiene even struikelt, maar kijk eerst even aan hoe ze zelf reageert – als dreumes overkomt dat struikelen haar natuurlijk ook wel vaker. Maar ik wil mijn kind natuurlijk wel behoeden voor gevaar of pijn. Als er dan iets gebeurt waardoor het beeld van deze veiligheid ineens onzeker wordt, dan vind ik dat heel beangstigend.

Dit was voor mij ook gelijk de eerste keer dat er zoiets gebeurde – ik ben gelukkig nog niet eerder met haar gevallen – en omdat ik mezelf ook zo had verrast met mijn emotionele reactie, ben ik voor de zekerheid maar naar huis gelopen in plaats van te fietsen. Gelukkig woont mijn moeder dichtbij haha.

Ik ben benieuwd, is dit herkenbaar voor andere moeders? Ben jij wel eens gevallen met je dreumes of peuter op de fiets?
Reacties lees ik graag.

Lees mee MetMirjam

Volg je mij al op Instagram, Twitter en Bloglovin?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.