Stilgeboorte | Hoe ons leven opeens stil stond

Het is tijd om de stilte op de blog te doorbreken en jullie op de hoogte te stellen van wat er allemaal speelt bij ons thuis. Veel van jullie hebben het wellicht al gehoord of gelezen op Social Media, maar op 30 december ben ik bevallen van onze stilgeboren dochter Suus. Een paar dagen ervoor kregen we geheel onverwachts te horen dat haar hartje niet meer klopte, waarna ons leven (en ook mijn blog) opeens helemaal stil stond.

Stilgeboorte Suus

Na zo’n twee maanden stilte heb ik besloten: ik ga het bloggen weer oppakken en mijn verhaal rond de stilgeboorte van onze Suus delen.

De achtbaan

Nadat we te horen kregen dat het hartje van ons meisje na 21 weken zwangerschap niet meer klopte, zijn we in een enorme achtbaan terechtgekomen. Afscheid moeten nemen van je kleine meisje, waarvan je dacht dat ze veilig was in je buik. Zó oneerlijk en niet te bevatten. Toch moet je door. Je moet bevallen, zóveel keuzes maken, herinneringen maken in de korte tijd die je samen hebt en voor altijd afscheid nemen.. Het moet allemaal, je kunt niks overslaan of uitstellen. Het moet. En het moet ook nog eens allemaal goed gebeuren, want je krijgt maar één kans.

Mijn verhaal delen

Het is eigenlijk niet te beschrijven wat het verlies van je kindje met je doet. Toch ga ik het de komende tijd proberen. Ik zie er tegenop omdat ik weet dat ik alles weer zal herbeleven en ik de juiste woorden zal moeten zoeken, want ik wil haar niet tekort doen. Het is iets dat ik móet doen van mezelf. Ik weet dat het me zal helpen met de verwerking en ik wil het omdat ik me alles aan Suus wil blijven herinneren. Altijd.

Voor de bevalling ben ik online op zoek gegaan naar ervaringen van anderen. Hoe was het voor hen? Wat kunnen we verwachten? Hoe zal ons kindje eruit zien? Waar moeten we rekening mee houden? En nog wel duizend andere vragen.

Ik vond het lastig om precies dát te vinden wat ik zocht en als ik iets gevonden had, kon ik het wel tien keer opnieuw doorlezen. Nog steeds vind ik het fijn (en verschrikkelijk tegelijk) om online herkenning te vinden. Daarom heb ik besloten ons verhaal ook te delen.

Niet alleen verdriet na stilgeboorte

Naast ons verhaal hoop ik ook weer wat leuke dingen met jullie te gaan delen, want het leven bestaat niet alleen uit verdriet. Zelfs niet na de dood van je kindje.. Hoe verwarrend dat ook is.

Gelukkig is Fiene er ook en voor haar moet je door. Mét haar moet je door. Met haar mág en wil je door! Verdriet mag er zijn, maar plezier zeker ook. Ze mag spelen, lachen, gek doen en plezier maken, zonder dat ze zich daar schuldig over hoeft te voelen. Ze mag thuiskomen zonder mama vragend aan te kijken om te checken of ze huilt. Ze mag voorstellen om iets leuks te gaan doen, zonder te denken ‘oh nee, want we zijn eigenlijk verdrietig’.

Ja, er is verdriet. Heel veel zelfs. En toch gaat ons leven ook door, hoe gek dat ook is. En dat is ook goed.

Ik ga me focussen op het verhaal van ons kleinste meisje Suus. Ons verhaal, háár verhaal mag gedeeld worden. Daarnaast zullen ook de ‘normale’ blogs weer voorbij gaan komen, want ook voor mij is het tijd om weer te doen waar ik blij van word.

Ze was prachtig, voor even helemaal van ons en nu voor altijd in ons hart.

Lees mee MetMirjam

Volg je mij al op Facebook,Instagram, Twitter en Pinterest?

4 comments on “Stilgeboorte | Hoe ons leven opeens stil stond

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.