Het kindje dat niet geboren mocht worden

Zoals jullie misschien weten, ben ik begin februari met spoed opgenomen en geopereerd, omdat mijn eileider geknapt was door een buitenbaarmoederlijke zwangerschap (EUG). Je kunt het hier teruglezen. En nu, maanden later, werd ik ‘verrast’ door plotselinge emoties voor het kindje dat niet geboren mocht worden. 

Het kindje dat niet geboren mocht worden
Bron: Pixabay

Het kindje dat niet geboren mocht worden

Afgelopen zondag hadden we een soort familiedag bij een pannenkoekenhuis met een buitenspeeltuin. We hadden een leuk aantal kindjes bij elkaar, dat heerlijk kon spelen zonder dat we al te veel hoefden op te letten, want de speeltuin was helemaal afgesloten. Dus de volwassenen konden ook lekker bijkletsen. Het enige ‘stress’ puntje was het weer, want het donderde en bliksemde toen we vertrokken, maar eenmaal op de plaats van bestemming aangekomen trok de regen weg en zaten we zelfs af en toe in het zonnetje! Niks aan het handje, zou je denken.

We liepen het terras op en mijn nicht kwam enthousiast op ons afgelopen. Ze ziet er super uit – ze is zwanger en heeft een prachtige buik! Ik vraag haar hoe lang ze nog te gaan heeft, want ik had helemaal niet in de gaten dat ze al zo ver was. ‘9 weken’ klonk het. ‘Jeetje, dat is al lekker snel, leuk zeg!’ zeg ik, en ik verontschuldig me even om achter Fiene aan te gaan, die de speeltuin al in gerend is en me roept omdat ze ergens op wil waar ze niet bij kan.

Terwijl ik naar Fiene loop, overvalt me ineens een gevoel van verdriet… BAM. Zomaar. Vanuit het niets.

Ik besef me ineens dat ik van haar zwangerschap hoorde toen ik een kleine week uit het ziekenhuis was na de operatie. Als ZIJ bijna mag, dan had IK ook bijna gemogen..! *Slik* Uit het niets – de realisatie.

Ik kreeg toch ook een kindje?!  Het mocht alleen niet geboren worden..

Dit gevoel, wat echt even de overhand nam en even lastig weg te stoppen was, kwam zomaar uit het niets. Zonder dat ik het zelf doorhad, heb ik er blijkbaar toch nog moeite mee. Ik schrok er ook wel even van, want dit is ook eigenlijk helemaal niks voor mij!

Ik ben maar even bij Fiene in de speeltuin gebleven en heb wat met haar heen en weer gelopen en gespeeld tot ik het allemaal weer wat beter kon relativeren. Volgens mij dacht de rest vooral dat ik een soort overbezorgde moeder was die Fiene nauwlettend in de gaten wilde houden, maar op dat moment was dat een beter alternatief dan de waarheid.

Op een gegeven moment had ik mezelf herpakt en heb ik me aan tafel bij de rest van de familie gevoegd en hebben we gelukkig een hele fijne middag gehad. Maar waar ik er de afgelopen tijd eigenlijk helemaal niet meer bij stil stond, was het deze week nog steeds niet helemaal uit mijn hoofd.

Eerlijk gezegd heb ik ook getwijfeld of ik er wel over zou schrijven, ook omdat ik het niet ‘te zwaar’ wilde maken. Maar nu ik het toch aan het typen met (met de tranen op mijn gezicht) denk ik dat het misschien juist wel goed is. Nog even een laatste eerbetoon aan onze ‘Sjors’ – ik was ervan overtuigd dat het een jongen was en dit was onze ‘werknaam’.

Even volledig buiten mijn comfortzone met deze blog; veel persoonlijker dan dit gaat het niet worden denk ik.

Lees mee MetMirjam

 

Volg je mij al op Facebook, Instagram, Twitter en Bloglovin?

 

36 comments on “Het kindje dat niet geboren mocht worden

  1. Wow dit komt ook bij mijn binnen. Ik voel een stukje van wat jij voelt. En echt je hoeft hier toch niet over te twijfelen, juist goed dat je het deelt. Voor jezelf is het goed, omdat je het dan letterlijk even van je afschrijft en voor anderen ook goed om te lezen. Het is niet niks om dat mee te maken. Een virtuele knuffel voor jou! X
    Angela – Mama met passie onlangs geplaatst…Genomineerd voor de Liebster Award!!My Profile

  2. Lieve Mirjam, denk dat het extra moeilijk was omdat je op dat moment je emoties niet de vrije loop kon laten. Het is ook allemaal niet niks! Vind het heel mooi dat je toch de blog hebt gepubliceerd, weet zeker dat vrouwen dit lezen en herkenning vinden in wat je voelt. Bovendien mag dit verdriet er ook zijn! Veel sterkte, ook van mij een dikke knuffel en veel liefs
    Merel onlangs geplaatst…‘Weet je zeker dat het er geen drie zijn?’My Profile

  3. Helemaal niet gek dat dit je overviel. Toen ik een miskraam had gehad, kwamen ook ineens allemaal mensen met het verhaal zwanger te zijn en allemaal rond de datum uitgerekend als dat ik ook uitgerekend zou zijn. De vraag “waarom zij wel en ik niet?” heb ik regelmatig gesteld. Sterkte. Het blijft nou eenmaal een verlies en een gemis.
    Leonie van Mil onlangs geplaatst…I wish – tagMy Profile

  4. Goed dat je erover schrijft, dit kan je ook opluchting geven. Wat naar dat dit gevoel je ineens overviel, het is ook niet niks en je wordt ineens met je neus op de feiten gedrukt. Sterkte met het verwerken van het verlies van jullie ‘Sjors’.
    Yvonne onlangs geplaatst…Minder hectiek in de ochtendMy Profile

  5. Ahhhh wat goed dat je erover durft te schrijven. En dat zulke onverwachte gevoelens toch weer onbewust naar boven komen. Misschien lucht het schrijven hierover op. Een stukje van jouw verhaal is voor mij ook herkenbaar. Mooi geschreven Xx
    Dewi onlangs geplaatst…effe klagenMy Profile

  6. Zo herkenbaar dat het je ineens overvalt. Ik heb het ook nog weleens, en vaker dan ik eigenlijk had gedacht. Zoals vandaag, een leuk feestje met familie en dan ineens die gedacht, ja, ik zou nu 17 weken zwanger zijn. Ik denk dat zoiets vaak bijblijft.
    simpel, met een snufje liefde onlangs geplaatst…Easy peasy GuacamoleMy Profile

  7. Snap heel goed dat dit soort emoties je ineens kunnen overvallen. Ook goed dat je er over geschreven hebt,. Hoort allemaal bij de verwerking. Laat het je maal overkomen, want wegstoppen is helemaal niet goed. Veel sterkte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.