‘Het hartje klopt niet meer…’

En toen stond onze wereld stil.. Wat een ‘puntjes op de i’ echo was, werd een nachtmerrie. Terwijl wij verwachtingsvol meekeken naar ons kindje op het scherm, kregen wij het te horen: ‘Jongens, ik heb slecht nieuws.. Ik zie geen hartactiviteit.. Het hartje klopt niet meer’.

Puntjes op de i

Anderhalve week eerder was ons kindje nog springlevend tijdens de 20 weken echo. Ze lag heerlijk te spartelen terwijl ze werd nagekeken. Ons eigenwijze meisje bleek toch niet helemaal mee te willen werken, want ze lag er nét niet goed voor om de echo compleet te maken. Uiteindelijk stelde de echoscopiste voor een nieuwe afspraak te maken. Ze gaf aan dat ze zich absoluut geen zorgen maakte, want ze had het meeste gezien en dat was helemaal prima. Ze kunnen natuurlijk nooit zekerheid geven, maar ze zag absoluut geen reden om ons zorgen te maken. De extra afspraak was puur om het beeld compleet te krijgen en de ‘puntjes op de i’ te zetten. Omdat het geen spoed had, werd de afspraak anderhalve week later ingepland.

Na de 20-weken echo spraken we nog even met mijn gynaecoloog. Ze kent mijn onzekerheid en geeft nog een keer aan dat het écht geen reden tot zorg is en ik dit moet zien als ‘fijn, een extra echo’. De kans dat er nu iets mis gaat is klein, dus ‘probeer je zorgen los te laten’. En dat ga ik proberen.

De echo

Vrijdagmiddag, de dag na twee fijne Kerstdagen, zaten we in de wachtkamer voor de echo. Toch een beetje zenuwachtig, want ‘het blijft toch spannend zo’n echo..’, maar ook fijn om ons meisje weer even te mogen zien met 21,5 week. We grapten samen nog wat in de wachtkamer over ‘of ze nu wel zou meewerken’ en al snel waren we aan de beurt.

Ik mocht gaan liggen, de echoscopiste deed wat gel op mijn buik en daar gingen we. Vol verwachting en een beetje gespannen keken we naar het scherm. Ze zei ‘hier is het hoofdje’, terwijl ze wat heen en weer bewoog over mijn buik. Ik herinner me dat ik dacht ‘dat is ook raar, normaal beginnen ze met het hartje…’, maar ik was niet ongerust.

En dan komt het hoge woord eruit:

‘Jongens, ik heb slecht nieuws… Ik zie geen hartactiviteit’

Het blijft doodstil in de ruimte en we blijven allebei strak naar het scherm staren, terwijl mijn hart in mijn keel bonst en ik denk ‘DAT KAN NIET’. Ze blijft ‘zoeken’ met het apparaat op mijn buik. Er is geen knipperlichtje, geen snel kloppend geluid. Het is doodstil.

Ze zegt nog een keer ‘Ik vind het echt heel erg. Het hartje klopt niet meer.’

Wij blijven stil en staren naar het scherm, waar we blijven zoeken naar een knipperlichtje in het kindje in mijn buik, dat helemaal stil ligt – eigenlijk al sinds de echo begon.

Ik verbreek de stilte: ‘Maar.. Hoe kan dat nou?’ Het is het enige dat ik vraag, meerdere keren achter elkaar. Ik hoor dat mijn stem vreemd klinkt. De echoscopiste antwoordt iets, ik hoor het niet. Naast me hoor ik Michiel. Ik kijk naar hem en zie iemand die ik helemaal niet herken, gebroken. Ik hoor mezelf weer vragen ‘Hoe kan dat nou?’, terwijl ik weer naar het scherm kijk en mijn hart als een razende tekeer gaat. Ik voel aan mijn wangen dat ik huil. Mijn hart bonst in mijn keel.. Mijn hart wel, haar hart niet.

De echoscopiste haalt er een arts bij om even mee te kijken. Ze bekijken de placenta en het vruchtwater en ze komen tot de conclusie dat er zo op het oog niets te zien is waardoor het hartje gestopt is. Ik kijk vooral naar mijn meisje en blijf zoeken naar een teken van leven, wat ook deze arts niet kan vinden.

En nu?

‘En nu?’ vraag ik. ‘Blijf nog maar even samen hier, dan kom ik jullie zo halen en dan zullen we het één en ander bespreken.’ geeft de arts aan. Ze zijn weg. Ik kijk Michiel aan ‘Hoe moeten we dit aan Fiene vertellen?’ vraag ik huilend. Hij schudt verslagen zijn hoofd, hij weet het ook niet. Er gaat zoveel door mijn hoofd en tegelijkertijd is het er helemaal stil. Ik voel aan mijn buik – ze is dood.

De arts haalt ons op en neemt ons mee naar een kamertje. Als we zitten, vraag ik ‘en nu?’. Hij vertelt dat ik zal moeten bevallen van ons overleden meisje. Mijn gedachten slaan op hol ‘oh natuurlijk..’ ‘dit kan ik niet’, ‘ik heb niks bij me’, ‘ik wil het niet’, ‘hoe kan dat nou’, ‘ze snijden het er maar uit’, ‘ik wil haar niet kwijt’, ‘het hartje klopt niet meer’, ‘doe het maar gelijk dan’ ‘mijn baby…’.

Hij geeft aan dat ik zeker pas over een paar dagen mag bevallen, omdat het allemaal nog bij ons door moet dringen en er ontzettend veel dingen zijn waar we over na moeten denken. Wat willen we bijvoorbeeld met haar doen? Begraven, cremeren of in het ziekenhuis achterlaten.. Ik besef me dan pas dat we haar ook echt gaan zien. Dat een bevalling ook betekent dat ze geboren wordt. Dat we ons meisje gaan zien en haar vast kunnen houden, veel eerder dan gedacht! Deze gedachte wordt direct opgevolgd door het besef dat we haar nooit zullen horen huilen, nooit een lachje zullen zien en haar geboorte eigenlijk een afschuwelijk afscheid zal worden.

Wat nou ‘het hartje klopt niet meer..’ Dit is zó ontzettend oneerlijk! Dit is óns meisje.. Fiene’s zusje.. We zouden straks met z’n vieren zijn.. Hoe kan dit nou?

Ik luister gelaten naar de arts. De tranen blijven als vanzelf uit mijn ogen vallen en ik probeer hem door de waas heen aan te kijken. Hij geeft aan dat we gebeld zullen worden voor een afspraak om de bevalling te bespreken en in te plannen. Of we nog vragen hebben…? Nee, we gaan naar huis, waar we hetzelfde nieuws zullen moeten brengen ‘het hartje klopt niet meer.. ze is dood’.

Hartje klopt niet meer - Stilgeboorte

Lees mee MetMirjam

Volg je mij al op Facebook,Instagram, Twitter en Pinterest?

One thought on “‘Het hartje klopt niet meer…’

  1. Lieve Mirjam , Michiel en Fiene , dat baby Suus is overleden , zoveel verdriet …..
    Ik geef jullie van uit België een hele dikke knuffel .
    Christin@

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.