Spoedgeval door een buitenbaarmoederlijke zwangerschap

Ik was zwanger – nu niet meer..

Eerder schreef ik al over hoe mama’s wel of niet ziek kunnen zijn en dat papa de boel even overneemt. Dit was vorige week woensdag absoluut nodig, want ik had ’s morgens enorme buikpijn, terwijl ik dus zwanger was. Aangezien ik ook wat bloed verloor en ik na heftige buikpijn (van een paar uur) nog steeds krom liep en me lastig kon bewegen, waren we het er al snel over eens ‘dit was een miskraam’. Ik vond het niet nodig om de verloskundige te bellen, want ‘het was toch al over’ en de week erop hadden we sowieso al een afspraak staan om voor het eerst een kijkje te nemen. Ik kon ook niet op of om, dus wilde eigenlijk niet de deur uit.

 

Wel of geen miskraam?

Ik had een enorm opgeblazen gevoel en mijn buik was van boven tot onder gevoelig, maar dit nam op zich met een paar dagen ook wel af. Omdat ik behalve die woensdagochtend weinig bloed meer was verloren, ging ik toch twijfelen. Hij zou er toch niet alsnog zitten..? Toch maar even de verloskundige gebeld en mijn verhaal gedaan. Ik mocht gelijk even langskomen om even te kijken of er nog iets zat. Daar aangekomen was ik direct aan de beurt en we begonnen met de echo. Nee, daar zat niemand meer. Ook geen vruchtzakje en minimaal bloed. Dus ‘je bent het ook al kwijt’. Ok.. dag hoop.. hallo realiteit…! Verder qua pijn kon het er allemaal bij horen. Geen miskraam is standaard en ook hier klonk niks geks aan. 

 

Pijn!!

Nadat het zaterdag eigenlijk al een stuk beter was (ik liep nog niet recht, maar er was echt verbetering), ging het zondagochtend weer helemaal mis. Weer die heftige buikpijn! Michiel wilde een arts bellen, maar ik schudde mijn hoofd. Ik kon niet praten, maar wilde niet dat ik dit niet aan zou kunnen ofzo en het idee dat ik dus op moest staan en ergens heen moest – daar kon ik niet eens aan denken. Dit was gewoon mijn lichaam die dat laatste restje uit mijn lichaam wilde werken en als een soort exorcist te werk ging! Op een gegeven moment heb ik nog geprobeerd om naar boven te gaan maar dat redde ik niet, dus heb met suizende oren de bank weer gered. Na een paar uur ging het weer wat beter. Ik kon weer praten en een beetje drinken. Ik zei nog tegen Michiel, ‘als ik geen miskraam had gehad, hadden we echt wel 112 moeten bellen denk ik!’ Ik vond het eigenlijk soort heftiger dan mijn bevalling van Fiene – ook omdat ik wist dat ik hier niet eens iets voor terug kreeg.

 

Toch maar even bellen..

Maandagochtend. Ik bel toch weer even de verloskundige – kan dit er echt bij horen? Of kan het iets anders zijn en moet ik de huisarts bellen? Het voelde echt niet goed namelijk… Ik mocht gelijk weer even langskomen, want het begon toch wel gek te klinken. Michiel haalde me thuis op (alleen lukte het niet) en ik kreeg direct weer een echo. Het beeld was nu heel anders. Er was vocht te zien achter mijn baarmoeder. Ze dacht niet dat dit een ‘normale’ miskraam was en stuurde ons direct door naar het ziekenhuis.

 

Spoedopname en -operatie

Eenmaal bij de gynaecoloog aangekomen ging het snel. Hij zag direct dat het niet klopte. Buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Hij dacht te zien dat er ongeveer 200 ml bloed in mijn buikholte zat en aan mijn pijn te zien tijdens de echo gokte hij dat het vruchtje waarschijnlijk in de linker eileider zat. Hij begon gelijk allerlei telefoonnummers af te bellen en vertelde dat ik dezelfde dag nog geopereerd moest worden – het liefst zo snel mogelijk. Ok..

 

Ziekenhuisbed tijdens mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap

 

Ik werd opgehaald met een rolstoel en kreeg een eigen kamer. Ik kreeg een blauw operatiegewaad aan en mijn gegevens werden genoteerd. Er werd bloed afgenomen en ik kreeg een infuus. Alles moest klaar zijn voor het moment dat we gebeld zouden worden met de mededeling dat het mijn beurt was.. Er was namelijk eigenlijk geen plek, maar de gynaecoloog was bezig mij er toch zo snel mogelijk tussen te proppen. ‘Misschien wordt het toch wel pas morgen’ opperde ik nog tegen Michiel. De zuster die erbij stond gaf gelijk al aan dat dat niet ging gebeuren ‘er komt geen spoedgeval tussen, want jij bent nu spoed’… Ok..

Voor we het wisten werd ik opgehaald en was het tijd voor de operatie. Ik vond het ENORM eng! Sowieso al het feit dat ik dus een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had, maar ik was nu ook eigenlijk heel bang dat ik niet meer wakker zou worden na de operatie. Ik bedacht me dat het voor Michiel waarschijnlijk nog veel lastiger zou zijn, want hij moet boven wachten tot ik weer terug zou komen, met alle zorgen die daarbij horen – en als ik onder narcose ben merk ik er eigenlijk niks van en ben ik – als het goed is – straks ineens weer terug. Gelukkig was het ook zo.

 

Eileider verwijderd

Als alles goed zou gaan kon het allemaal via een kijkoperatie. Dit is gelukkig ook gelukt, dus ik heb geen enorme jaap in mijn buik.

Het was alleen allemaal iets meer spoed dan gedacht, want er zat in plaats van 200 ml bijna een liter bloed los in mijn buik, dus dat was nogal gevaarlijk. Dit kwam omdat mijn linker eileider was geknapt (omdat het vruchtje daar zat en dus te groot was geworden). Deze hebben ze dan ook moeten verwijderen. Ik zal binnenkort een update schrijven over wat dit dan betekent voor een eventuele nieuwe zwangerschap en of dit dus nog kan.

Doordat ik zoveel bloed heb verloren, moest ik toch een nachtje blijven. Ook mijn HB-waarde was (en is nog steeds) te laag, wat inhoudt dat ik op dit moment wat minder zuurstof tot mijn beschikking heb. Dit is in principe niet direct gevaarlijk, maar je bent er o.a. wel erg duizelig van.

Gelukkig ben ik nu gewoon thuis. Ik voel me echt nog wel zwakjes en heb nog best wel last van mijn buik, maar ja dat had ik al dus wat dat betreft voel ik me niet extra zielig nu 😉

 

Net op tijd

Nadat ik geopereerd was, heb ik verschillende zusters aan mijn bed gehad, die me stuk voor stuk vertelden dat ze er echt net op tijd bij waren.. Ik heb ze op het hart moeten drukken dat mocht ik ooit nog eens zoveel pijn hebben, dat ik gelijk 112 moet (laten) bellen – want dat kon geen normale pijn geweest zijn.

Ik moet wel zeggen dat het allemaal wel even binnenkomt. Het idee dat je er dus zomaar ineens niet meer kan zijn.. Dat ik het dus niet nóg een dagje aan had moeten kijken…

 

Ik had wel eerder van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehoord, maar ik wist eerlijk gezegd niet wat dat inhield of kon veroorzaken. Jullie wel?
Reacties lees ik graag.

Lees mee MetMirjam

 

Volg je mij al op Facebook, Instagram, Twitter en Bloglovin?

 

29 comments on “Spoedgeval door een buitenbaarmoederlijke zwangerschap

  1. Jeetje, wat een heftig verhaal… Heel veel sterkte met het herstellen van deze klap. Goed dat je het van je af schrijft. Helpt mij ook enorm. Ik hoop dat het jou net zo helpt. Ik ga je blog volgen in ieder geval!

  2. Ach, lieve mama, wat een heftige ervaring. Ik heb er zelf geen ervaring mee, maar weet wel dat het heel heftig is en ook gevaarlijk kan zijn.
    Gelukkig dat je die maandag toch nog even hebt gebeld met de verloskundige. Slimme mama?. Zorg goed voor jezelf.

  3. Zojuist je verhaal gelezen. Ik zocht via instagram naar verhalen over EUG. Ik wil je ontzettend veel sterkte wensen. Zelf ben ik afgelopen 19 januari ook met spoed geopereerd aan een EUG. Ik herken je verhaal dan ook volledig! Veel liefs xx

    1. Bedankt! Wat ‘fijn’ om van iemand te horen die zich in mijn verhaal herkent. Ik hoop dat jij intussen al een beetje bent opgeknapt van alles! Liefs!

  4. Pingback: Fiene's 10 favorieten uit de speelgoedmand | MetMirjam
    1. Ja heftig he! Zo hoor ik steeds vaker andere vrouwen die het ook hebben meegemaakt. Het gaat nu goed met me hoor, maar inderdaad het lichamelijke herstel ging het snelst 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.