Bemoeienissen van omstanders, waarom?

Ik vraag me wel eens af waarom sommige mensen het nodig vinden om een reden voor je te verzinnen, waarom je kindje iets doet (of juist niet doet). En waarom zoveel mensen het nodig vinden om ‘in te grijpen’ als jouw kind geen modelgedrag vertoont en zich ermee gaan bemoeien. Ik bedoel, bemoeienissen van omstanders – waar is het voor nodig?

 

Waarom - Bemoeienissen van omstanders

 

Shoppen met een bijna-peuter..

Laatst was ik met Fiene even bij de Wibra. We waren zonder wagen en dat ging eigenlijk prima. Ze bleef netjes bij me en liet de meeste spullen ook gewoon liggen. Niks aan het handje dus!

Totdat we naar de kassa gingen, want daar had Fiene nog even geen zin in (lees: ze riep heel hard ‘NEEEE’ en rende de winkel weer in). Ik ging er achteraan, legde uit dat we naar de kassa gingen en nam haar aan haar handje mee. Helaas had ze het nu in haar hoofd dat ze dat niet wilde, dus die kreeg ik jammer genoeg niet meer enthousiast over het hele kassa-verhaal. De rij was best lang en ik was niet van plan om de winkel uit te gaan om dat mijn dochter een ander plan had, dus ik sloot gewoon aan.

Ze keek me een paar keer aan met een blik van ‘mam, dit ga ik winnen’ en probeerde een paar keer weg te rennen. Ik had haar steeds weer bij haar armpje te pakken en zette haar weer terug waar ze stond en legde weer uit dat ze even moest wachten. Met veel bijna-peuter drama wierp ze zichzelf op de grond en ze lag daar met grote snikken te huilen.

Slik..

Ok, dit kan ik handelen.. Ik sta daar natuurlijk wel een beetje met het zweet tussen de billen, maar ik besluit hier heel luchtig mee om te gaan.

Fiene lag dus heel boos op de grond te huilen. Haar oppakken of toespreken werkt op zo’n moment niet echt, dus het enige wat ik deed, was Fiene zachtjes vooruit duwen met mijn voet als we een plekje naar voren konden. De dames van de Wibra gunden me een blik van ‘meid, geeft niks – dit maken we dagelijks mee’, dus dat gaf wel wat vertrouwen.

 

Bemoeienissen

Maar nu komt het… Achter ons stond een vrouw driftig naar Fiene te gebaren dat ze op moest staan (waardoor de situatie niet veel beter werd) en voor me stond een vrouw die allerlei redenen aan het opsommen was waarom ze waarschijnlijk zo deed en wat ik daar het beste aan kon doen…

Ik heb ze eerst allebei even heel verbaasd aangekeken. Tegen de dame achter me heb ik snel gezegd dat ze haar maar even moest laten. Ze wees me er nog even dat Fiene nu ook nog eens vies werd op de grond, waarop ik antwoordde ‘ik heb gelukkig een wasmachine en mijn dochter heeft gelukkig al een moeder, dus laat haar maar even’. De vrouw keek beledigd en zei vervolgens niks meer.

Tegen de dame voor me, die bleef opperen dat Fiene vast moe was of dat haar luier misschien verschoond moest worden, zei ik ‘Nee ze is niet moe, ze is gewoon boos en wil nu even niks meer’. Nou, je had die blik moeten zien! Volgens mij weet ik toch het beste wat wel en niet werkt als mijn dochter in zo’n bui is.. Maar blijkbaar was mijn manier niet goed in hun ogen, want de dames maakten samen nog wat opmerkingen over hoe het opvoeden ‘tegenwoordig gebeurt’ en ik heb heel bewust gedaan of ik die niet kon verstaan boven het gejammer van mijn dochter uit, want ik stond op dat moment wel een beetje te koken.. Alsof ik echt de meest rare opvoedtechnieken aan het toepassen was of zo – ik liet haar gewoon even boos zijn.

 

Mommy knows best!

Toen ik eenmaal bij de kassa aan de beurt was, was Fienes bui ook over. Ze stond weer op, veegde haar tranen weg en begon tegen me te kletsen en te giechelen over het feit dat ze buiten een vogeltje zag – dat was voor mij weer even het bewijs dat ik mijn meisje toch het beste ken 😉

stress - bemoeienissen van omstanders

Wat ik wel fijn vond, waren de knipogen en begrijpende blikken van andere mama’s met kleine kinderen, die gaven ook gelijk de bevestiging dat het heus niet zo gek is dat een bijna-peuter soms een bui heeft! Volgens mij zullen er sowieso nog wel meer komen – lijkt mij ook gewoon heel normaal!

Toen ik nog ietwat beduusd de winkel uit kwam, stond daar een oudere vrouw haar gekochte spulletjes in haar fietstassen te verdelen, ze had een paar plekken voor mij in de rij gestaan. Ze zei: ‘Zo, die is snel weer vrolijk! Het zijn maar fases hoor, hebben ze allemaal wel eens last van.’ en ik gaf aan dat ik het helemaal met haar eens was en bedankte haar voor haar lieve woorden! Zo kan het dus ook 🙂

 

Ik ben blij dat ik niet getwijfeld heb aan mijn eigen gevoel, maar ik heb me wel enorm verbaasd over (en vooral geërgerd aan) het feit dat sommige omstanders zo ontzettend de behoefte hebben om zich ermee te bemoeien en ook nog eens beledigd zijn als je er niets mee doet!

Nog meer moeders dit soort bemoeienissen meegemaakt?
Reacties lees ik graag.

Lees mee MetMirjam

 

Volg je mij al op Facebook, Instagram, Twitter en Bloglovin?

 

18 comments on “Bemoeienissen van omstanders, waarom?

  1. Fijn dat er ook nog mensen zijn die normale reacties geven, ik stond een keer met een huilende baby bij de kruitvat, ook allemaal van die bemoeienis. Ik kreeg het er warm van. Maar het is allemaal goed gekomen
    Mathiske’s mama blog onlangs geplaatst…Mijlpaal: 9 maanden borstvoeding.My Profile

  2. Iets zeggen had ik nooit gedaan, maar toen ik nog geen moeder was had ik waarschijnlijk ook wel iets van wat je beschrijft gedacht. Heel slecht, I know. Nu, als moeder, had ik waarschijnlijk geprobeerd je een vriendelijke en begripvolle blik te geven of een knipoog ofzo. Inderdaad, het overkomt iedere ouder wel eens, dit soort momenten, en hoe je daar mee omgaat is jouw aangelegenheid, want jij kent je kind toch echt beter dan een willekeurige passant!
    Tessa onlangs geplaatst…De zwangerschapstestMy Profile

  3. Ja, ik begrijp wat je bedoelt hoor! Ik had het waarschijnlijk ook gek gevonden toen ik nog een tiener was. Maar ik had me er nooit mee bemoeid hoor haha

  4. Toen mijn oudste een baby was, lag hij een keer lekker in de wagen om zich heen te kijken. Een vrouw stak zomaar ineens haar hoofd in de wagen om naar hem te kijken, en hij schrok zich wild. Een hele harde huilbui was het gevolg. “Hij heeft honger denk ik”, zei ze toen verwijtend, “zielig hoor.” Ik was echt zo verbaasd over haar rare reactie en heb me gewoon maar omgedraaid. Zodra het enge mens uit zicht verdwenen was, was de verdrietige bui ook over. Het lef van sommige mensen…
    Heel goed dat je gewoon naar je eigen gevoel luistert. Die vrouw had duidelijk zelf geen kleine kinderen, anders weet je toch dat ze allemaal wel eens een bui hebben.
    Sjoukje – meergeldminderstress.nl onlangs geplaatst…7 kledingwinkeltrucs waar we nu nooit meer intrappen. Toch?My Profile

  5. Stelletje bemoeials! 😉
    Ik krijg vaak blikken die alles of eigenlijk nietszeggend zijn, maar waardoor ik me altijd rood voel worden. Terwijl ik idd zelf wel weet hoe het werkt bij mijn kinderen. Uiteindelijk vind ik dat nog het ergste, dat ik onzeker gemaakt word door anderen.
    marieke onlangs geplaatst…Due dateMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.